در حسرت آزادی

 خواستم در خصوص انتخابات اخیر ، اعتراضات مردمی ، سرکوب وحشتناک و البته قابل انتظار رژیم و در نهایت دستگیری ها و شکنجه های  وسیع عمال قهریه دستگاه حکومتی ؛ چیزی بنویسم که به مطلب نوشته شده توسط آقای طبرزدی بر خوردم . مطلبی جامع ، روان ، بی تعارف و از همه مهمتر جسورانه و شجاعانه یافتمش و ترجیح دادم همان را عینا با کمی ویرایش انشایی که شاید منبعث از اشتباهات سهوی تایپ و آپلود کردن پست وبلاگ باشد ، بیاورم :

مقاله ی فوق توسط خانم کم گویان به رشته ی تحریر در آمده و از سایت" بی خدایان " عینأ  نقل میشود . از آنجایی که مطالبش را دوست دارم و می پسندم  انتشارش میدهم : 

انسان خدا پرست زاده نمى شود ، بلکه در اثر شرایط اجتماعى و تربیتى اش ، خدا پرست مى شود . در ضمن به میزانى که انسانها آگاه مى شوند و به تواناییهاى خود پى مى برند از خدا و مذهب فاصله مى گیرند ، و به جاى تکیه به خدا به لیاقتها و تواناییهاى خود تکیه مى کنند . انسانهاى اولیه در اثر جهل، نا آگاهى، ترس ناشى از ناشناخته ها و خرافات ، براى خود خدایانى درنظر مى گرفتند و به هنگام گرفتارى و قهر طبیعت به آنها پناه مى بردند: 

آموزش مسموم

نقد سیستم آموزشی در جمهوری اسلامی ایران ( قسمت اول )

بعد از سر نگونی رژیم پهلوی و روی کار آمدن حکومت اسلامی ؛ شاید یکی از سریع ترین تغییرات و اصلاحات در سیستم آموزشی کشور آشکار شد . تعطیلی متوالی مراکز آموزشی به دلیل اغتشاشات و آشوب های حاصل از انقلاب موجب پائین آمدن سطح کیفی آموزش گردید و حذف بخشهای زیادی از کتابهای درسی باعث نزول کمی شد . این اتفاق تا چند سال بعد نیز به دلیل تدوین نشدن کتابها و مطالب جدید درسی ادامه داشت . عمده تغییرات که با حذف گسترده مطالب و جایگزینی اندک موضوعات تازه به پیش میرفت مربوط به درسهای تاریخ ، ادبیات ، علوم اجتماعی و دینی بود .

تمامی  گروه ها ، سازمان ها ، تشکل ها و شخصیت های آزادیخواه و مبارز که چاره ای جز فعالیت در خارج از کشور نداشته و هزینه های گزافی همچون آوارگی و تحقیر را میبایست پرداخت مینمودند ؛ اکنون به نیرویی عظیم با امکانات رسانه ای فوق العاده و ارتباطات قدرتمندی در عرصه ی بین المللی تبدیل گشته اند .نیرویی که گرچه از طرف جمهوری اسلامی نادیده انگاشته میشود و یا از طرف دولتها رسمیت نمی بیند اما توانسته همواره با افشاگری ها و اطلاع رسانی ، خواب را بر حاکمان زور مدار پریشان نموده و گاها موجبات فشار را بر دولت های فرصت طلب و مسامحه گر وارد نماید : 

  بهاران خجسته باد  

  نوروز همواره پیروز  

  آزادی بردوام و پر رهرو 

  . . .  و ایام به کام

در اینجا چار دیوار است 

و هر دیوار 

چشم اندازیست 

به سوی خیال 

آسمانی سیاه 

و زمینی خشک 

احساس مرده 

عشق فرسوده 

و حیات 

رو به زوال است 

در اینجا ؛ 

اندیشه ای زندانیست 

         بیست و پنجم مرداد هشتاد و هفت 

             دریاچه زریوار  -  مریوان

 کورش زعیم

چرا باید روز جهانی زن داشته باشیم؟ به همان دلیل که روز جهانی حقوق بشر داریم، روز جهانی منع شکنجه داریم و روز جهانی برای آزادی مطبوعات داریم... و روز جهانی برای بسیاری آنچه باید باشد و نیست. زیرا هنوز در جهان حکومت های استبدادی مرد سالار بی فرهنگ و جاهل هستند که عقدهء حقارت و عدم اعتماد به نفس خویش را نسبت به بخش هایی از مردم کشورشان با ابراز قدرت و برتری نسبت به آنها تسکین می دهند :